Carnevale di Venezia: de geschiedenis achter de maskers

Het Venetiaanse Carnevale is een van de oudste en meest herkenbare carnavalstradities ter wereld, met wortels die minstens teruggaan tot de 12e eeuw.

Waarom de maskers

Onder de Republiek loste de starre sociale hiërarchie van Venetië tijdelijk op tijdens Carnevale: een masker maakte edelman en gewone burger, patriciër en bediende, voor even niet van elkaar te onderscheiden. Maskers lieten Venetianen zich ook met echte anonimiteit door het dichte, iedereen-kent-iedereen sociale weefsel van de stad bewegen — voor gokken, romantiek, of gewoon vrijer spreken dan gebruikelijk. Napoleon verbood het festival in 1797 na de val van de Republiek, en het bleef bijna twee eeuwen slapend voordat een bewuste stedelijke heropleving in 1979 het terugbracht.

De klassieke maskers

  • Bauta — een sober wit masker met een hoekige kaaklijn, historisch gedragen met een zwarte cape en driepuntige hoed; de vorm liet de drager eten en praten terwijl hij onherkenbaar bleef.
  • Moretta — een eenvoudig ovaal masker, traditioneel op zijn plaats gehouden door een knoop die tussen de tanden werd geklemd, gedragen door vrouwen, wat de draagster feitelijk het zwijgen oplegde.
  • Medico della Peste ("pestdokter") — het masker met de lange snavel, oorspronkelijk een functioneel ontwerp (de snavel bevatte geurige kruiden) van Venetiaanse artsen uit de pesttijd, nu een van de meest gefotografeerde beelden van het festival, ondanks zijn sombere oorsprong.

Het moderne festival

Het huidige Carnevale duurt ongeveer twee weken tot aan Vastenavond, met een vol programma van kostuumparades, gemaskerde bals (veel met toegangsprijs en vaak duur), en de Vlucht van de Engel — een kostuumdrager die via een kabel vanaf de Campanile afdaalt naar de Piazza San Marco en zo het festival opent.

Op bezoek tijdens Carnevale

Reken op de grootste drukte en hoogste prijzen van de Venetiaanse kalender. Boek accommodatie zo ver mogelijk van tevoren, en weet dat veel van de beste fotomomenten — kostuumfiguren die rustig poseren in achterafcampi — plaatsvinden weg van het overvolle hoofdplein, vooral vroeg in de ochtend voordat de drukte arriveert.